Orella pendella

Frío, frío,
coma a auga do río.
Morno, morno,
coma a auga do chorro.
Quente, quente,
coma a auga que ferve.

Rico Verea, Manuel: “Tantarantán...”

Catro patas
ten un gato:
unha, dúas
tres e catro.

Rico Verea, Manuel: “Tantarantán...”

Carrapuchiña,
carrapucheira,
corre lixeira,
que se non corres,
lobolobeiro
chega primeiro.

Rico Verea, Manuel: “Tantarantán...”

Bate, meu leite,
na cántara nova
con tres pelouriños
e mais o da roda.
Bate, meu leite,
se te has de bater,
que na casa teño
quen te ha de comer.

Rico Verea, Manuel: “Tantarantán...”

O muíño a moer
e os ratiñoa a comer.
Collinos polo rabo
e boteinos no tellado.
Collinos pola orella
e boteinos á canella.

Explicación:
Ó dicir collinos polo rabo, túrraselle polo pelo ó/á neno/a e ó dicir colinos pola orella, turraselle da orella.

María Carmen Pérez, de San Cristovo de Cea

As tortiñas de manteiga
“pra” a mamá, que dá a teta.
As tortiñas de cebada
“pró” papá, que non dá nada.

Rico Verea, Manuel: “Tantarantán...”

Acuseta, marraneta,
que-vas-de-ca-be-za-ó-in-fer-no.

Explicación:
Xogo para, literalmente, mandar ó inferno un neno que nos acusara de facer algo. Co furabolos e o matapiollos dunha man formando un círculo en posición horizontal, introdúcese alternativamente o furabolos da outra man por baixo e por riba do círculo acompañando os golpes das sílabas: "que-vas-de-...". O obxectivo é que o dedo índice quede apuntando cara abaixo ó remate da oración. De non ser así, engádese unha frase adicional, do tipo "en-bi-ci-cle-ta", "en-ca-mio-ne-ta", etc.

Xabi X. Xardón, de Morgade - Xinzo de Limia

E, neniña, e,
zapato no pé.
Papá vai na vila
buscar o café.

Rico Verea, Manuel: “Tantarantán...”