Audio

Escóitao

Este olliño pimpilín.
Este olliño pimpilán.
Este nariz narizán.
Esta boca pide pan.
Este queixo non llo dá.
¡Arríncate, cabalán!

Explicación:
Mentres di o recitado, o adulto acaricia as partes do corpo nomeadas facendo círculos co dedo indicador. No último verso fai coma quen que lle arrinca o queixo colléndollo cos dedos indicador e medio e introduce entre eles o seu propio pulgar.

Escóitao

Este queixo queixolán.
Esta boca pide pan.
Este “narís” pis, pis.
Estes ollos revirollos.
Esta testa “testaruda”...
¡e este peliño de burra!

Explicación:
Como no anterior, pero no último verso despeitea o/a neno/a con toda a man.

M. Barrio - Bouza Brey: “Xogos iniciáticos...”

Escóitao

- ¿Esta leira é túa?
- É.
- ¿E esta?
- Tamén.
- Pois... ¡arrinca este marco!

Explicación:
O adulto colle entre os seus dedos indicador e medio as fazulas (leiras) do/a neno/a. Primeiro unha e despois a outra. Cando di “¡arrinca este marco!” fai coma quen que lle arrinca o nariz cos devanditos dedos e introduce entre eles o seu propio pulgar.
Comentario:
A orixe deste dito está ligada á distribución e ó valor tradicionais da propiedade da terra en Galicia.

Escóitao

- ¿Isto que son orellas ou campás?
- Campás.
- As campás hai que tocalas ¡Din, dan! ¡Din,dan!
- ¿Isto que son orellas ou campás?
- Orellas.
- As orellas hai que comelas ¡Ñam, ñam, ñam, ñam!

Explicación:
O adulto pregúntalle ó/á neno/a mentres lle colle as orellas coas mans. Se a resposta é “campás” abanéalle a cabeza (din,dan). Se a resposta é “orellas” fai coma quen que llas come. Primeiro unha e despois a outra.

Escóitao

“chica” morena.
¿Como a queres,
grande ou pequena?
- Grande
- ¡Pumba!
- Pequena
- ¡Tin!

Explicación:
Mentres recita os catro primeiros versos, o adulto fai círculos co dedo indicador na palma do/a neno/a. Se a resposta é “grande” dálle unha palmada na man. Se a resposta é “pequena” dálle unha palmadiña moi lene ou coa puntiña do dedo no medio da manciña.

Escóitao

Trispilistrás, trispilistriñas,
o que non come non ten barriguiña.
Trispilistrás, trispilistrolas,
o que non come non ten barrigola.

Explicación:
Mentres recita, o adulto acaricia coa man e de xeito circular a barriguiña do/a neno/a. Na última palabra (barrigola), faille cóxegas na barriga.

Escóitao

Tantarantán, tarantán tarantiña,
o que non come non ten barriguiña.
Tantarantán, tantarantán, tantarantola
o que non come non ten barrigola.

M. Barrio - Eladio Rodríguez: “Diccionario...”

Escóitao

Este é o dedo meniño,
este é o seu sobriño,
este é o pai de todos,
este é o furabolos
e este, o matapiollos.

Explicación:
O adulto vaille collendo os dedos ó/á neno/a dende o máis pequeno ó máis gordo. Con este recitado o/a neno/a aprende os nomes populares dos dedos da man. Hai moitas variantes en canto ós nomes.

M. Barrio - J. Pérez Ballesteros: : “Cancionero Popular Gallego”

Escóitao

Este foi ó mar e non pescou nada.
Este foi ó mar e pescou unha pescada.
Este quedou en terra e lavouna ben lavada.
Este quedou en terra e fixo unha caldeirada.
E este lambón, lacazán... ¡papouna, ben papada!

Explicación:
O adulto vaille collendo os dedos ó/á neno/a dende o máis pequeno ó máis gordo.

Escóitao

Cinco lobiños ten a loba
brancos e negros detrás da “escoba”.
Cinco quería, cinco criaba
e a todos os cinco tetiña lles daba.

Explicación:
O adulto abanea a man cos cinco dedos estendidos diante do/a neno/a para que imite o aceno.