¡Picaches, picaches,
que tunda levaches!

Explicación:
Díselle a alguén a quen lle acabamos de gastar unha pequena broma.

Anadosa, de Vigo

- Mira cantas van.
- ¿... ?
-¡As “caghallas” do teu can!

Meninheira, de Pontevedra

Rapadiño de cou cou,
pasou polo río
e non se mollou,
cun peido na testa
que fede que apesta.

Explicación:
Dise cando se lle corta o pelo a un neno.

A Tía Teresa, de Marín

- ¿Ti onde vas?,
rapás do cu “pa tras”.

Meninheira, de Pontevedra

Rapás, rapás,
que tes o cu “pra tras”,
que se o tiveras “pra diante”
valerías dous “reás”.

Explicación:
Úsase nas mesmas circunstancias nas que se poden usar outros recitados con nome, como o de Pepe Repepe, coa diferenza de que neste caso é, digamos, xenérico.

A Portela - Barro

- ¡Abúrrome!
- Pois quita os pelos dunha perna
e ponos na outra.

Meninheira, de Pontevedra

O corazón dunha pulga
quen o soubera guisar.
Daba xantar e merenda
e cea para cear.

A nosa memoria- Marín

O piollo e mais a pulga
foron ó monte cachar
e o carrapato pequeno
foilles levar o xantar.

Agustín Bernárdez: “A nosa memoria- Marín”

Polo mar andan as lebres
e polo monte as anguías.
Os peixes polas labradas
cóllense con “angarillas”.
Vámonos de aí, meniña,
que todos van traballar.
A cadela pon os ovos,
a galiña vai ladrar,
as cuncas varren a casa
e a xesta vaise lavar.

Francisca Souto, de Padrón: “A nosa memoria- Marín”

Aló arriba, naquel monte,
á porta de non sei quen
vin a xa me entendes
non me podo acordar ben.

Viveiro