Era un bo día de noite.
O sol cos seus raios xeaba a terra
e eu só , con dous dos meus compañeiros,
camiñabamos sentados nunha pedra.
Ó reflexo dunha luz apagada
vimos o cadáver dun can vivente
e eu , co meu coitelo,
que non tiña nin folla nin mango,
deille tal coitelada
que quedou morto.
Despois de morto berroume:
”Criminal, ¿que fixeches?¡Matáchesme!”

- ¡Dóeme a barriga!
- ¡Ráscaa cunha estriga!

Explicación:
Para unha queixa infantil bastante cotiá, o adulto responde nun primeiro momento cunha broma. Por suposto que non funciona sempre, pero axuda a quitarlle ferro a unha dor que algunhas veces é máis psicosomática que real.

Amelia de Forcarei

Escóitao

- ¿Como te chamas?
- Come castañas.
- ¿E de apelido?
- Caldo cocido.

M. Barrio

Escóitao

- ¿Como te chamas?
- Come castañas.
- “Eu as como
e ti as apañas”.

M. Barrio.

Escóitao

- ¿Como te chamas?
- Come castañas.
- “O burro as caga
e ti as apañas”.

Escóitao

- ¿Quen?
- O rabo da “sartén”
que frite moi ben.

M. Barrio - M. Fernández Costas: “Juegos...”

Escóitao

- ¡Ah!
- A primeira palabra
que o burro dá.

M. Barrio - M. Fernández Costas: “Juegos...”

Escóitao

- ¡Ola!
- Non é pote nin cazola.

M. Barrio - M. Fernández Costas: “Juegos...”

Escóitao

- Mira que pisas.
- ¿?
- Un par de camisas.

M. Barrio.

Escóitao

- ¿E a caixa?
- ¿Que caixa?
- A que sobe e baixa.

M. Barrio.

-¿Viches a Arturo?
- ¿Que Arturo?
- O que “cagha” duro.

Escóitao

¡Chupa no dedo,
que é caramelo!
¡Chupa na man
que é unha “mazán”!

M. Barrio – M. Fernández Costas: “Juegos...”