Padre Nuestro carapuchín,
Deus nos dea boa fin,
remisión dos meus pecados,
que son moitos e moi largos.
Aquel “perro” traidor
non quixo querer a “Nuestro” Señor.
“Nuestro” Señor é meu pai,
“Nuestra” Señora, miña nai
San Vicente, o meu parente,
que me puxo a cruz na “frente”
“pra” que o demo non me tente
nin de día nin de noite
nin na hora da miña morte,amén

Taboada

“Padre Nuestro” pequeniño,
“Dios” nos leve a bo camiño.
Alá fun, alá “cheghei”,
tres marías encontrei
“preghuntando” por “Jesús”
e “Jesús” estaba na “crus”
e no altar cos peciños a sangrar.
Tente, Madalena, tente
non me veñas “lastimar”,
que estas son as cinco “llaghas”
que por ti hei de pasar
“anque” teñas máis pecados
que areas hai no mar.

Ramón de Barro - Pontevedra

“Padre nuestro” pequenín,
fun ó ceo e volvín.
Encontrei a meu “padrín”
comendo pan e “toucín”.
Pedinlle un “bocadín”
e deume coa cachaba no “fucín”.

Ángela de Riotorto - Lugo

Que pensarei con esta (sinalando a fronte)
para encher este (estómago)
para que non traballe este nin este (os brazos).

Explicación:
Rézase persignándose.

Levántate néboa,
filla de can
e mais de cadela,
que aí ven “San Martín”
co seu “borriquín”,
que te ha de matar
e que te ha de levar
para o fondo do mar.

Explicación:
A función deste recitado é para que se levante a néboa; dicíano os nenos cando ían coas ovellas ou coas vacas ó monte porque se había néboa non as vían e podían extraviarse.

Ángela de Riotorto - Lugo

Escóitao

“Padrenuestro,
que estás en los cielos”.
Ábreme a porta
que traio xurelos.

Helena de Soutomaior.

Escóitao

“Padrenuestro”,
aí vén o “maestro”,
santificado,
co pau levantado.
¡Aparta, “rapás”,
que vén “arrabeado”!

Amelia de Saiar

Triscus, beliscus
anacos de pan.
Párteos Pedro
e dállos a Xan.
Xan non os quixo
e dállos ó can.
O can non os quixo
e dállos ó gato.
O gato non os quixo
e deullos ó rato.
O rato non os quixo
e meteunos no burato.

M. Barrio - J. Casal y Lois: “Cancionero...”