Para abanear

Dinquirindín,
dinquirindán.
¿Quen morreu?
O sancristán.
¿Quen lle toca?
Seu irmán.
¿E con que?
Co rabo do can.

Explicación:
Unha persoa colle o/a neno/a polos brazos e outra polos pés e balancéase a un lado e a outro mentres se recita. Cando remata o dito póusase o/a neno/a tombado á vez que dicimos a última palabra da canción.

A serriña serra,
ti polo mar
e eu pola terra.

Aserrín,
aserrán
os madeiros
de San Xoán.
Os de enriba
serran ben
e os de embaixo:
Tamén, tamén, tamén.

Explicación:
Co/a meniño/a sentado/a no colo, collémolo/a polas mans e movémolo adiante e atrás, con cada liña de texto. Coa última, danse tres sacudidas (segundo a idade do/a meniño/a máis ou menos fortes).

Olizinho de Noia

Serra comadre,
serra compadre
na madeiriña
do señor abade
a xornal, a xornal,
a xusta, a xusta, a xusta.

Explicación:
Cóllese o/a neno/a no colo agarrándolle as mans e balanceandoas cantamos a canción. Ó chegar “a xornal” o balanceo faise amodo e cando é “a xusta” faise moi rápido.

Mary, de Cospeito

Escóitao

Ris, ras
aparta “pa” alá
que perdo o compás.

Explicación:
O adulto colle o/a neno/a no colo e abanéao para os lados. Ó rematar o recitado, tras repetilo varias veces, fai coma quen que o lanza ó aire. Ou ben estando o/a neno/a sentado/a no colo fronte a fronte cólleo polas mans e arrandéao para diante e para atrás.
Este recitado tamén pode acompañar un xogo entre dous nenos máis maiores que fan unha especie de serra cun cordel fino.

Escóitao

Serra, Martiño,
serra, Martiño,
ti polo pan
e eu polo viño.
Serra, Martiño,
sérrame o pan,
sérrame o viño,
sérrame a man.

M. Barrio - M. Fernández Costas: “Juegos...”

Serra, serra,
madalena,
ti polo mar
e eu pola terra.

M. Barrio

Serra, compadre,
serra, comadre,
na serrería
do señor abade.

Tris, tras,
a estopa urdirás
co pé para adiante
co cu para atrás.

M. Barrio - J. Pérez Ballesteros: “Cancionero...”