Para aloumiñar

Este bico bicolán

NovoEste bico bicolán.
Esta boca come pan.
Este ollo pirulete.
¡Arráncate cabalete!

Puchinocativo, de Cervo

Este queixo queixo é

Este queixo queixo é.
Esta boca come pan.
Este ollo reberete
e este outro seu irmán.
¡Tira, “ghabilán”!

A nosa memoria- Marín

Té, chocolate, café

Té,
chocolate,
café,
para San Xosé,
que está maliño dun pé.

Explicación:
A función do dito é acariñar o/a meniño/a a quen se lle di: “Té” (o adulto acaricia a cara do rapaz coas dúas mans), “chocolate” (acaricia a súa propia) e así alternativamente.

Esperanza, de Ferrol

A boaventura

¿Queres que che faga a boaventura?
A boaventura
que Deus che ha de dar,
se che pica a mosca
terás que rascar.

Explicación:
O adulto pregunta e o/a neno/a tende unha man. O adulto, co seu dedo indicador faralle riscos e cruces na palma ó tempo que di: “A boaventura...” Cando chega ó último verso, o adulto, cos seus dedos apiñados, faille cóxegas na palma da man ó/á neno/a, que ó momento a retirará. Repítese o xogo cantas veces se queira.

Cortizas, Antón: ”Chirlosmirlos...”

Miña boca que te abres

Miña boca que te abres
con ganiñas de te abrir,
ou é sinal que tes fame
ou é que tes que durmir.

Explicación:
Cando ó neno se lle abre a boca por sono, fánselle cóxegas nos beizos ó tempo que se lle di o recitado.

Cortizas, Antón: ”Chirlosmirlos...”

Tintirintín, tintirintolo

Tintirintín, tintirintolo
o que non come non ten barrigolo.

Navia de Suarna

Aperta, aperta

Arrocha, apreta,
corazón de “manteca”.

Mos

Este olliño pimpilín

EscóitaoEste olliño pimpilín.
Este olliño pimpilán.
Este nariz narizán.
Esta boca pide pan.
Este queixo non llo dá.
¡Arríncate, cabalán!

Este queixo queixolán (varias versións)

Este queixo queixolán.
Esta boca pide pan.
Este “naris narisete”.
Este ollo revirete.
Este outro seu rimán.
¡Arriba, “ghabilán”!

Concha, de Cantodarea: “A nosa memoria- Marín”

¿Esta leira é túa?

Escóitao- ¿Esta leira é túa?
- É.
- ¿E esta?
- Tamén.
- Pois... ¡arrinca este marco!

Explicación:
O adulto colle entre os seus dedos indicador e medio as fazulas (leiras) do/a neno/a. Primeiro unha e despois a outra. Cando di “¡arrinca este marco!” fai coma quen que lle arrinca o nariz cos devanditos dedos e introduce entre eles o seu propio pulgar.
Comentario:
A orixe deste dito está ligada á distribución e ó valor tradicionais da propiedade da terra en Galicia.

Distribuir contido

Migallas Teatro

O teu dito en orella pendella

Navegación

Boletín Orella pendella

Recibirás un correo cando actualicemos o contido.

Iniciar sesión