Escóitao

- ¿Esta leira é túa?
- É.
- ¿E esta?
- Tamén.
- Pois... ¡arrinca este marco!

Explicación:
O adulto colle entre os seus dedos indicador e medio as fazulas (leiras) do/a neno/a. Primeiro unha e despois a outra. Cando di “¡arrinca este marco!” fai coma quen que lle arrinca o nariz cos devanditos dedos e introduce entre eles o seu propio pulgar.
Comentario:
A orixe deste dito está ligada á distribución e ó valor tradicionais da propiedade da terra en Galicia.

Esta testa “testaruda”.
Este ollo, irmán deste.
Este nariz, naricete.
Esta boca pide pan.
Este queixo queixarete.
¡Eira polo cabalete!

Explicación:
No último verso fai coma quen que lle arrinca o nariz.

A nosa memoria- Marín

Esta testa testalán,
estes ollos pete, pete,
este “narís narisán”,
esta boca pide pan,
este queixo queixolán.
¡Turra polo capitán!

Explicación:
Isto fáiselle a un meniño, tocándolle a parte da cara conforme se vai citando, e ó final, no de “¡Turra polo capitán!”, tíraselle do pelo por riba da testa.

Ana do Barbanza

Escóitao

Orella pendella,
vai á leña,
se non vés de hora,
durmirás fóra
cos canciños
da túa dona.

M. Barrio - Revista Nós: “Arquivo...”

Orelliña verde, vai a leña.
Sei non vés de hora
durmirás fóra
e mirarás por un buratiño
a ver se che dan un bocadiño.

Escóitao

- ¿Isto que son orellas ou campás?
- Campás.
- As campás hai que tocalas ¡Din, dan! ¡Din,dan!
- ¿Isto que son orellas ou campás?
- Orellas.
- As orellas hai que comelas ¡Ñam, ñam, ñam, ñam!

Explicación:
O adulto pregúntalle ó/á neno/a mentres lle colle as orellas coas mans. Se a resposta é “campás” abanéalle a cabeza (din,dan). Se a resposta é “orellas” fai coma quen que llas come. Primeiro unha e despois a outra.

As cabras de Xan Barbeiro
todas van por un raseiro;
unhas brancas e outras negras
e outras monas das orellas.

M. Rico: “Tantarantán...”

Polo curral do tío Pedro
pasa o can do tío Miguel
cunhas polainas repenicadas,
repenicadas de papel.

Explicación:
Igual que nas anteriores pero cando di “repenicadas” repenícase coa orella coma se fose unha campá.

Escóitao

“chica” morena.
¿Como a queres,
grande ou pequena?
- Grande
- ¡Pumba!
- Pequena
- ¡Tin!

Explicación:
Mentres recita os catro primeiros versos, o adulto fai círculos co dedo indicador na palma do/a neno/a. Se a resposta é “grande” dálle unha palmada na man. Se a resposta é “pequena” dálle unha palmadiña moi lene ou coa puntiña do dedo no medio da manciña.

Manxurriña, manxurriña,
come pan e pataquiña
e se lle parece pouco,
un touciño e cacho doutro.
¿Viches o gato no unto?
¡Pun, que te apunto!

Explicación:
Recítase facéndolle cóxegas á nena/o na man, e cando remata o recitado dáselle co dedo na barriga para que leve un susto.

Susana (Recollido na Mariña Luguesa)