Escóitao

Pico, pico, mazarico,
¿quen che deu tan longo “pico”?
Deumo Deus e San Santiago
para picar o pan no agro
e piquei e repiquei,
cen milliños encontrei
e boteinos a moer
e os ratiños a comer
e agarrei un polo rabo
e boteino naquel cabo
e tamén agarrei outro
e boteino naquel souto
e vin de moita “prisa”
tocando a miña gaitiña
pero víronme os ladróns
e roubáronme os calzóns

M. Barrio – N. Rielo: “Escolma...

Pico, pico, mazarico
¿quen che deu
tan longo pico?
Deumo “Dios” “pra” picar
nos carballos.
E piquei e piquei
e repiquei.
Tres “grauciños” atopei.
Leveinos ó muíño a moer.
Os ratiños a roer.
Pillei un polo rabo.
Leveino ó mercado.
¿Canto me dades
por este porquiño cebado?

Explicación:
É un xogo común a moitos pobos de Europa que se utiliza para eliminar ou elixir a alguén. Xogan dous nenos/as. Cadaquén estende unha man e, coa outra, belisca o dorso da man estendida do contrincante ó ritmo do recitado. Os beliscos van sendo cada vez máis fortes e o/a primeiro/a que diga “¡ay!” queda eliminado/a ou ten que cumprir un leve castigo.

Marga, da Estrada

Pico, pico,
mazarico,
¿quen che deu
tan ben no pico?
Foi a filla de Don Luís,
que está presa
pola punta do nariz.
Os cabalos a correr,
as meniñas a estudar.
¿Quen será
a máis bonita
que lle toca escapar?

Rosa de Vilanova de Arousa

Pico, pico, mazarico,
¿quen che deu tan longo pico?
Deumo Deus e os meus pecados
“pra” comer o pan dos saos
e comín e recomín
e un gran de millo atopei.
Leveino ó muíño
o muíño a moer
e os ratiños a roer.

Lola de Paradela – Lugo

Pico, pico, mazarico,
¿quen che deu tan longo pico?
Deumo Deus “pra” repicar;
repiquei e repiquei;
tres granciños encontrei
e leveinos ó muíño;
o muíño a moer
e os ratos a roer
e collín un polo rabo
e tireino ó outro lado.

Concha García: “Para dicir e facer”