Recitados diversos

Recitados diversos

Xan Pericán

Xan Pericán,
a cabalo dun can,
o can era coxo,
tirouno nun toxo.
Xan Pericán berraba
e o can escapaba.

Rocío de Brues (Boborás)

Benito, maldito

Benito, maldito,
matáchesme un pito
na fonte dos velos
con sete coitelos.
Benito a matar
o pito a gritar:
¡Cala, Benito,
que mas has de pagar!

Explicación:
A función deste dito é simplemente entreter e divertir.

Melorra do Covelo - Pontevedra

Benito matou o pito

Benito matou o pito.
O pito a berrar,
Benito a matar.
Deixa, Benito,
que as has de pagar.

Celsa da fonte – San Xurxo de Sacos - Cotobade

Carapuchiño estaba na cama

Carapuchiño estaba na cama.
Entráballe o sol por unha “ventana”
e dáballe o sol e dáballe o vento
e carapuchiño estaba contento.

Fernando de Santiago, recollido en Ourense

Peido Bocho estaba na cama

Peido Bocho estaba na cama.
Dáballe o sol por unha “ventana”
e pola outra dáballe o vento.
Peido Bocho estaba contento.

Explicación:
Díselle ó/á neno/a cando aínda está na cama acabado de espertar.

Sabela - Ferrolterra

O Catapiro

O Catapiro estaba na cama,
entráballe o sol por unha “ventana”
e pola outra entráballe o vento.
O Catapiro estaba contento.

Susana de Punxín

Deus cho pague

- Deus cho pague, que é miolo.
- Dixo a vella polo bolo.

Explicación:
Dise para agradecer algún pequeno favor, pero de xeito que non pareza demasiado formal. Normalmente, cando as dúas persoas coñecen o dito, dise en forma dialogada: o que quere agradecer, empézao; e o que recibe o agradecemento, remátao.

Amelia de Forcarei

Pola Ponte de San Xoán

Pola Ponte de San Xoán
vinte e cinco cegos van.
Pola ponte de San Xoán
vinte e cinco cegos van.
Cada cego coa súa vara,
cada vara co seu can,
cada can co seu gato,
cada gato co seu rato,
cada rato coa súa espiga,
cada espiga co seu gran.

Detrás do outeiro

Detrás do outeiro
da pedra furada
había un bacelo
que o vello plantara.
Veu a cabra,
comeu o bacelo
que plantara o vello
detrás do outeiro
da pedra furada.

M. Barrio - J. Casal y Lois. “Cancioneiro...”

Andando ás nocellas

Andando ás nocellas
perdín as ovellas.
Vou a miña nai
que me arrinque as o
rellas.
Miña nai non estaba na casa,
á noite virá e o cu pagará.
Se non for pola noite
será pola mañá.

M. Barrio - J. Sobreira: “Ensayo para la historia general botánica de Galicia”.

Distribuir contido

O teu dito en orella pendella

Boletín Orella pendella

Recibirás un correo cando actualicemos o contido.

Iniciar sesión