Tempo cronolóxico

Cantámosche os “reises”,
guedellos de cabra,
cantámosche os “reises”,
non nos deches nada.

Explicación:
Cando na véspera do día de Reis se cantan os reis polas portas e nunha casa non dan nin tan sequera un pataco ou un chourizo, cántaselles esta copla.

María Luísa Pérez, de Suegos-Pol

O trece de Nadal,
día de Santa Lucía,
tira a noite e pon o día
ó paso dunha galiña
e por diante de xaneiro,
ó paso dun carneiro.

Explicación:
Este dito fala de como empeza a medrar a duración do día moi pouquiño a pouco a partir do trece de decembro e de como a partir de xaneiro, esta medra faise máis evidente.

Paula, do Condado

Unha sebe dura tres anos,
un can, tres sebes,
unha besta, tres cans
e un home, tres bestas.

Pilar Baxoi de Guitiriz

Un can dura tres anos:
tres anos de can novo,
tres anos de bo can,
tres anos de can vello
e tres anos de lacazán.

Pilar Baxoi de Guitiriz

Febreiriño corzo,
cos seus vinte e oito,
se dura máis catro,
non queda can nin gato,
nin rato dentro do burato.

Marzo, marzoco,
pola mañá cara de rosa
e pola tarde cara de porco.

Abril, se por mal quere vir,
aínda as portas da casa non deixa abrir.

Érguete, maio,
que tanto durmiches,
pasou o burro
e “tu” non o viches.

Hoxe é luns,
mañá é martes,
corta feira logo vén,
de mañá en oito días
éche a semana que vén.

M. Barrio - R. cabanillas: “Antífona da Cantiga”.

O luns sae,
martes anda,
mércores chega,
xoves talla,
venres volta
e sábado entra;
aí vén o Xan
cun feixe de leña.

M. Barrio - N. Rielo: “Escolma...”

Xa nace o trigo,
xa temos pan.
Xa canta o cuco,
xa temos “vran”.

M. Barrio - X. Ramón e Fernández Oxea: “Cancionero y refranero de Corme”.